Kraty i zabezpieczenia okienne Sosnowiec

Ościeża w budynkach z przełomu wieków są bardzo głębokie, często przekraczające pięćdziesiąt centymetrów, co daje możliwość osadzenia kraty wewnątrz otworu, kilkanaście centymetrów od lica elewacji. Ma to dwie istotne zalety: krata jest praktycznie niewidoczna z poziomu ulicy, więc nie ingeruje w wygląd zabytkowej fasady, oraz nie ma dostępu do jej krawędzi od zewnątrz, co znacznie utrudnia podważenie. Dodatkowo grube mury ceglane pozwalają na bardzo pewne zakotwienie.

Przy oknach łukowych, częstych w zabudowie kamienicznej, nie opieramy się na pomiarze wykonanym miarką w kilku punktach, lecz zdejmujemy szablon z rzeczywistego otworu. Pozwala to odwzorować krzywiznę dokładnie, łącznie z ewentualnymi nieregularnościami, które w starych budynkach są normą. Górną część ramy kraty giniemy, a nie składamy z odcinków prostych, dzięki czemu wiernie podąża za linią otworu. Takie wykonanie jest bardziej pracochłonne, ale w zabytkowej elewacji różnica jest natychmiast widoczna.

W większości przypadków tak i grube mury kamienic dają zwykle lepsze zakotwienie niż nowoczesne ściany warstwowe. Problemem bywają natomiast lokalne osłabienia: mur zawilgocony, przemurowywany przy wcześniejszych przebudowach lub z ubytkami zaprawy. Dlatego przed montażem wykonujemy odwierty próbne w miejscach planowanego kotwienia i oceniamy stan materiału na głębokości osadzenia. Przy murze w gorszym stanie stosujemy kotwy chemiczne o większej powierzchni przenoszenia obciążenia zamiast rozporowych.

Jeżeli budynek jest w zarządzie wspólnoty, montaż krat na oknach wychodzących na elewację dotyczy wyglądu części wspólnej, więc zwykle wymaga zgody wspólnoty. Przy budynkach figurujących w gminnej ewidencji lub w rejestrze zabytków, licznych w Pogoni i Sielcu, dochodzi wymóg uzgodnienia z konserwatorem. Montaż kraty w głębi ościeża, niewidocznej z ulicy, bywa w takich sytuacjach rozwiązaniem łatwiejszym do zaakceptowania. Status budynku warto sprawdzić przed zamówieniem.